Στην εργασία με τη Σωματική Νοημοσύνη το λέμε συχνά, γιατί αλλάζει τελείως την οπτική: δεν αντιδρά ο άνθρωπος, αντιδρά ο ρόλος που έχει ενεργοποιηθεί μέσα του.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Σκεφτείτε το λίγο. Δεν είμαστε ένας «εαυτός». Μέσα μας συνυπάρχουν πολλές υποπροσωπικότητες, ο επαγγελματίας, ο ηγέτης, ο γονιός, ο σύντροφος, ο φίλος, ακόμα και το παιδί που κάποτε πληγώθηκε.
“Όλες έχουν τη θέση τους, όλες είναι απαραίτητες. Το πρόβλημα δεν είναι ότι υπάρχουν το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές δεν ξέρουμε ποιος από όλους τους ρόλους κρατάει το τιμόνι εκείνη τη στιγμή”
Το βλέπω πολύ συχνά στον επιχειρηματικό κόσμο, ειδικά όταν συνεργαζόμαστε με φίλους ή συγγενείς. Μια απλή επαγγελματική παρατήρηση εκλαμβάνεται ξαφνικά ως προσωπική απόρριψη. Μια επιχειρηματική απόφαση μπλέκεται με ενοχές, υποχρέωση, φόβο μήπως χαλάσει η σχέση. Και το αποτέλεσμα το ξέρουμε: ούτε η επιχείρηση λειτουργεί σωστά, ούτε η σχέση μένει υγιής.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και όταν γυρνάμε σπίτι
Το σώμα, βλέπετε, δεν «κλείνει» τόσο εύκολα. Παραμένει σε ένταση. Ο εγκέφαλος δεν έχει προλάβει να ολοκληρώσει τη μετάβαση από τον ρόλο του επαγγελματία στον ρόλο του συντρόφου ή του γονιού. Κι έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε, μεταφέρουμε το άγχος της ημέρας αυτούσιο μέσα στην οικογένεια.
Και εδώ είναι το σημείο που θέλω να σταθώ: τα παιδιά και ο σύντροφος γίνονται, χωρίς να το έχουν επιλέξει, αποδέκτες μιας πίεσης που δημιουργήθηκε αλλού, σε άλλο χώρο, με άλλους ανθρώπους. Τα παιδιά μας γίνονται το “σφουγγαράκι” που απορροφά το άγχος μας. Γιατί δεν τραυματίζουν μόνο οι φωνές. Τραυματίζει εξίσου -ίσως και περισσότερο- η απουσία, η ψυχρότητα, η έλλειψη πραγματικής επαφής. Ένα σώμα που παραμένει σε διαρκή άμυνα και δεν μπορεί να συνδεθεί με τους αγαπημένους του.
Θέλω να το πω καθαρά: η πραγματική συναισθηματική και σωματική ωριμότητα δεν είναι το να παίζουμε καλά πολλούς ρόλους. Είναι το να ξέρουμε να τους ολοκληρώνουμε.
Να περνάμε συνειδητά από τον έναν στον άλλο, με μια παύση, μια ανάσα, μια συνειδητή μετάβαση, όχι αυτόματα”
Γιατί, τελικά, η ποιότητα της ζωής μας δεν κρίνεται μόνο από το πόσο καλά δουλεύουμε. Κρίνεται και από το πόσο καθαρά αλλάζουμε ρόλους. Εκεί ακριβώς γεννιέται η αυθεντική ηγεσία, οι υγιείς σχέσεις και η πραγματική ευημερία.
Εσείς ποια γνώμη έχετε; Γράψτε μου στα σχόλια εδώ
