Φαινομενικά, όλα πάνε καλά σε ό, τι αφορά το work life balance.
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ
Έχουμε ήδη νομοθετικά περισσότερες άδειες, τηλε-εργασία, «δικαίωμα αποσύνδεσης» και ευέλικτα ωράρια. Στην πράξη όμως, η ισορροπία δουλειάς–ζωής παραμένει το μεγάλο ζητούμενο.
Στις μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που στην πλειοψηφία υπάρχουν στην χώρα μας η κατάσταση είναι πιο σφιχτή.
“Όταν λείπεις, δεν υπάρχει κανείς να καλύψει το κενό. Και όταν προσπαθείς να χτίσεις και καριέρα τι γίνεται;”
Πόσο εύκολο είναι για ένα στέλεχος, π.χ. τον Διευθυντή Πωλήσεων, να πει «αύριο θα λείψω για τη γιορτή στο σχολείο τού παιδιού» ή «θα πάω στο γιατρό τη μητέρα μου» χωρίς να νιώσει προδότης;
Η γονική άδεια, τέσσερις μήνες μέχρι το παιδί να γίνει οκτώ υπάρχει στη θεωρία. Στην πράξη, πολλές φορές μοιάζει με πολυτέλεια.
Για τις γυναίκες η πίεση είναι μεγαλύτερη. Παρά την ισότητα στον νόμο, το νοικοκυριό και η φροντίδα των παιδιών πέφτουν συνήθως σε αυτές.
Προσωπικός χρόνος; Σχεδόν ανύπαρκτος. Και αν προσθέσεις τις μετακινήσεις σε μια μεγαλούπολη, κάθε στιγμή που ανήκει υποτίθεται σε σένα εξατμίζεται γρήγορα.
Η δουλειά δεν περιμένει
Είτε είσαι στέλεχος είτε μοναδικό μέλος μιας ομάδας, η ανάγκη να είσαι διαθέσιμος 24/7 είναι πραγματική. Κι όσο λείπεις, τόσο μεγαλώνει η πίεση. Και γίνεσαι όλο και πιο ακριβός για τον εργοδότη σου.
Για πρώτη φορά δεν ξέρω τι οδηγία να σας δώσω, δεν βρίσκω «μαγική λύση». Η ισορροπία, όταν σε έχει μαγκώσει μια τέτοια μέγγενη, θέλει μεγάλη μαεστρία. Και αυτή δεν την έχουν όλοι.
Θα ήθελα να ακούσω τις δικές σας εμπειρίες. Έαν έχετε καμιά δοκιμασμένη συμβουλή επιβίωσης για όταν κάποιος είναι στο κρεβάτι τού Προκρούστη γράψτε μου την εδώ στα σχόλια.
*Του Κώστα Σίδερη
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε στο: costas@aquamerit.gr
