Στην ελληνική αγορά η συζήτηση αυτή δεν είναι ακαδημαϊκή αλλά ζήτημα επιβίωσης και ισορροπίας με το πιο βασικό την τιμή που πληρώνει ο καταναλωτής στο ταμείο.
Συσσώρευση σε λίγους παίκτες
Αν κοιτάξουμε την πραγματικότητα κατάματα θα δούμε ότι τέσσερις αλυσίδες Σουπερμάρκετ ελέγχουν πλέον το 75% με 80% της αγοράς με την συγκέντρωση ισχύος να γίνεται επικίνδυνη. Οι τιμές ραφιού είναι πανομοιότυπες παντού, με ελάχιστες αποκλίσεις της τάξης των 1-2 λεπτών τότε παύουμε να μιλάμε για ανταγωνισμό αλλά για μια στασιμότητα. Κατά την γνώμη μου η πραγματική διαφοροποίηση σήμερα δεν βρίσκεται στην «καθημερινή τιμή».
“Το παιχνίδι κρίνεται στην προωθητική ενέργεια”
Εκεί είναι που ο καταναλωτής ενεργοποιείται, εκεί χτυπάει το «καμπανάκι» της ευκαιρίας. Στο promo δημιουργείται ο όγκος, η κίνηση και η ουσιαστική πίεση για χαμηλότερες τιμές.
Είναι η λύση τα PL;
Ακόμα και το αφήγημα της «αυτορρύθμισης» μέσω των προϊόντων ιδιωτικής ετικέτας έχει ξεθωριάσει, καθώς ακόμα και αυτά, που ονομάστηκαν καταφύγιο του value for money, έχουν πάρει την ανιούσα.
Αν δεν δοθεί ξανά στους προμηθευτές ο ζωτικός χώρος να κινηθούν επιθετικά και έξυπνα αλλά κυρίως, ελεύθερα στο πεδίο των προωθήσεων, το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο με λιγότερες επιλογές, μηδενική πίεση στις τιμές και κανένα όφελος για την τσέπη του καταναλωτή.
Πιστεύω ότι ο υγιής ανταγωνισμός δεν φοβάται την προωθητική ενέργεια, τη χρειάζεται, το ίδιο και οι καταναλωτές.
Εσείς ποια γνώμη έχετε; Πείτε μου στα σχόλια στο profile μου στο LinkedIn
